todo es mentira Les tengo atadosmiéntemela vista atrás...y más que vendrá

 

Non se sabía

Non se sabía a cor primeira dos seus ollos
nin a posición das mans
nin os lindes do seu sorriso de outrora.

Non se sabía qué formas acadaba o seu silencio
nin o ámbito escuro da súa ausencia
na mudanza interior da perdida memoria.

Non se sabía aínda
se a voz era chamada era refugo
se a existencia xacía na alta escrita da noite
se abaneaba ás vegadas un lenzo
nas mañás dos outonos.

Mais ela xa sabía
por onde camiñar cando tornara a néboa
cando viñan as sombras insidiosas
a pechar unha porta.

Luz Pozo Garza, Non se sabia

. . . . .

Y me está esperando. Yo domeño el dragón que llevo dentro, negro, sucio, mordedor, y en ese momento sé que alguien me espera con los brazos abiertos y la sonrisa que sé sólo tiene para mí.

De noche, una persona pasa las cuentas de un collar imaginario, y sabe que a la felicidad en marcha le queda un día menos, otra persona frota suave sus manos imaginando un tacto ajeno, unos dedos ahuecan el pelo como si fuesen dedos diferentes, y qué distinto es todo entonces, y qué fresca el agua, qué ancho el mundo si no estás aquí; alguien trata de colocar los objetos sobre el escritorio de la manera correcta y exacta a cómo los recuerda, otra persona pasa las manos por unos cuadernos nuevos y usados que no son para nadie más, alguien mata la nostalgia acariciando un método de lengua francesa del 36, una persona disminuye la nostalgia agarrando el lomo de los cuentos completos de Clarice Lispector.

El amor crece.

Lo ha mentido el Mentiroso.

17.12.03


 

Feed XML